ONS ANTWOORD IS NEE
Een open brief in reactie op de Staat van de Unie 2026
Mevrouw de voorzitter,
in uw Staat van de Unie vroeg u ons of wij een sterker, onafhankelijker Europa willen, met meer vermogen om te handelen. U vertelde ons dat “alleen Europa Europeanen echte soevereiniteit kan bieden”. U riep op tot nieuwe Europese veiligheidsstructuren en verdere economische integratie.
U vroeg de Europeanen om een antwoord.
Ons antwoord is NEE.
Niet omdat wij Europa afwijzen. Europa is ons thuis.
Maar wij verwerpen uw bewering dat alleen Europa Europeanen echte soevereiniteit kan geven. Soevereiniteit is niet iets wat de Europese Unie ons kan geven.
Alle politieke macht komt voort uit het volk. De bron ervan is niet de staat, de regering of de Europese Unie.
Omdat de mensen soeverein zijn, bestaat de staat om hen te dienen en hun wil uit te voeren. Zijn gezag komt van de mensen, niet andersom.
De Europese Unie staat nog een stap verder van die bron van macht af. Zij bestaat om haar lidstaten te dienen en hun wil uit te voeren, en oefent alleen die bevoegdheden uit die zij aan haar hebben besloten toe te vertrouwen.
De Europese Unie is geen soevereine staat en kan Europeanen geen soevereiniteit geven.
WIJ HEBBEN U DIT MANDAAT NIET GEGEVEN
De landen die in 2004 tot de EU toetraden — veel ervan nog maar kort daarvoor bevrijd van totalitair bestuur — traden toe tot een Unie die was gebaseerd op de verdragen die toen van kracht waren.
Kort daarna kwam het voorstel voor een Europese Grondwet.
Toen mensen daadwerkelijk werden gevraagd, zei Frankrijk NEE. Nederland zei NEE.
Een groot deel van dat project keerde vervolgens terug in het Verdrag van Lissabon. Dat breidde meerderheidsbesluitvorming en bevoegdheden op Europees niveau uit, maar bijna geen enkele Europese bevolking kreeg de mogelijkheid er rechtstreeks over te stemmen. Ierland was de uitzondering: de Ieren verwierpen Lissabon aanvankelijk en werden na het onderhandelen over garanties opnieuw gevraagd te stemmen.
De Europese Unie zoals die vandaag bestaat, heeft zich dus ver ontwikkeld voorbij datgene waarvoor miljoenen mensen in Midden- en Oost-Europa oorspronkelijk stemden toen zij toetraden. Dat is een belangrijk feit wanneer u nu spreekt over Europese soevereiniteit.
DE GESCHIEDENIS VAN EUROPA IS BLOEDIG
Na het uiteenvallen van het Romeinse gezag in West-Europa verenigde Karel de Grote een groot deel van het continent onder een keizerskroon. De Europese integratiebeweging beroept zich nog altijd op zijn nalatenschap.
Maar de eeuwen die volgden werden gekenmerkt door herhaalde strijd om de heerschappij over het continent tussen vorsten en dynastieën die hun machtscentra hadden in de gebieden waaruit later Frankrijk, de Duitse koninkrijken en de Britse eilanden ontstonden.
Andere eeuwen. Andere heersers. Andere oorzaken.
Maar één patroon keerde telkens terug. Heersers streefden naar steeds grotere gebieden, meer middelen en meer mensen over wie zij macht konden uitoefenen en van wie zij inkomsten konden innen. Hun ambities groeiden; gewone Europeanen betaalden de prijs.
Zij betaalden de belastingen. Zij leverden de arbeid. Zij leverden de soldaten. Zij begroeven hun kinderen.
Koninkrijken, rijken en regeringen kwamen op en verdwenen. Grenzen verschoven. Vlaggen veranderden. Maar generatie na generatie werden gewone mensen gedwongen ambities te financieren die niet de hunne waren en te sterven in oorlogen over wie de politieke orde van Europa zou bepalen.
Eenentachtig jaar na Europa's laatste catastrofale oorlog zien wij steeds meer tekenen dat de Europese Unie Europa voorbereidt op een nieuwe grote confrontatie met Rusland, dat zichzelf al eeuwen beschouwt als erfgenaam van het Oost-Romeinse Rijk.
De oude scheiding tussen West- en Oost-Rome mag uit ons hedendaagse politieke vocabulaire zijn verdwenen, haar erfenis is nog altijd springlevend. Enkele jaren geleden verbood Oekraïne de Russisch-Orthodoxe Kerk en verbreekt het eeuwenoude religieuze banden met Moskou.
Tweemaal in iets meer dan twee eeuwen keerde een continentaal-Europese macht die een groot deel van Europa onder haar controle had gebracht zich oostwaarts tegen Rusland — Napoleon in 1812 en Hitler in 1941. Beide veldtochten eindigden in een catastrofe van onvoorstelbare omvang.
Wij zullen niet toestaan dat Europa voor een derde keer voor hetzelfde doel wordt georganiseerd. Wij zullen niet langer de nuttige idioten spelen in oorlogen die door anderen zijn bedacht, met ons geld worden gefinancierd en door onze kinderen worden uitgevochten.
Europa mag nooit meer worden verenigd met het doel oorlog te voeren.
Europa's bloedige geschiedenis geeft geen enkele Europese instelling een moreel mandaat om de naties van Europa om te vormen tot één continentale macht.
Eeuwenlang eindigden pogingen om de macht over dit continent te concentreren steeds opnieuw in rivaliteit, overheersing en oorlog. Daarom verwerpen wij het idee dat de eenwording van Europa zou moeten eindigen in een nieuwe oorlog met Rusland of een andere grootmacht.
Wij willen geen nieuw Europees rijk.
Wij willen soevereine Europese naties: vreedzaam, welvarend en vrij om met elkaar en met de rest van de wereld samen te werken.
Geen enkele hoofdstad heeft het recht over Europa te heersen. Niet Parijs. Niet Berlijn. Niet Londen. Niet Moskou. Niet Brussel.
EN WIJ VERWERPEN UW STAAT VAN DIENST
U HEBT DE RECHTEN EN VERANTWOORDINGSPLICHT DIE U PREDIKT NIET ZELF GEHANDHAAFD.
De EU is nog altijd niet toegetreden tot het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, ondanks de verdragsrechtelijke verplichting dat te doen, terwijl uw eigen Commissie is veroordeeld vanwege de manier waarop zij verzoeken om toegang tot uw communicatie met Pfizer behandelde.
U HEBT DE ECONOMIE VAN DE EUROPESE UNIE ONDERMIJND.
Europese bedrijven worden geconfronteerd met energieprijzen die ver boven die van hun belangrijkste concurrenten liggen, en van de vijftig grootste technologiebedrijven ter wereld zijn er slechts vier Europees — terwijl Brussel steeds meer zelfs de kleinste details van het economische leven reguleert.
U HEBT DE GRENZEN VAN EUROPA NIET BESCHERMD.
Decennia van ongecontroleerde migratie en gebrekkige handhaving hebben de druk op huisvesting, scholen, publieke diensten en nationale begrotingen vergroot, terwijl zij het vertrouwen van mensen in het vermogen van regeringen ondermijnen om te controleren wie hun land binnenkomt en wie er blijft.
En uw prioriteiten zijn zichtbaar in uw eigen begroting: de Europese Unie trok in 2026 meer dan 13 miljard euro uit voor haar eigen administratie, maar slechts ongeveer 5 miljard euro voor migratie en grensbeheer.
Wij verwerpen ook het politieke idee dat massale immigratie kan worden gebruikt om de nationale identiteit te verzwakken. Mensen die van buiten Europa komen, delen vanzelfsprekend niet dezelfde overgeërfde verbondenheid met onze nationale geschiedenissen, instellingen en staten. Een bevolking met zwakkere gemeenschappelijke historische banden is mogelijk gemakkelijker ervan te overtuigen dat die naties achterhaald zijn en plaats moeten maken voor één supranationale Europese staat.
U HEBT PRAGMATISME VERVANGEN DOOR IDEOLOGIE.
Via de Green Deal, koolstofbeprijzing en bindende Europese regels worden lidstaten verplicht hun eigen bevolking kosten op te leggen om prioriteiten uit te voeren die op Europees niveau zijn vastgesteld. Een steeds groter deel van wat Europeanen verdienen, wordt omgeleid naar politieke doelstellingen waarvoor zij nooit rechtstreeks hebben gestemd.
U HEBT DIPLOMATIE VERVANGEN DOOR CONFRONTATIE.
De betrekkingen met Rusland zijn grotendeels bevroren, terwijl de relaties met China en zelfs de Verenigde Staten steeds confronterender zijn geworden. Europa moet in staat zijn werkbare betrekkingen met grootmachten te onderhouden, ook wanneer wij het met hen oneens zijn.
U HEBT UW EIGEN BEGINSELEN NIET GERESPECTEERD.
De EU belooft subsidiariteit — besluiten zo dicht mogelijk bij de mensen nemen — terwijl macht, regelgeving en bestuur zich op Europees niveau blijven opstapelen.
U HEBT DE VRIJHEID VAN MENINGSUITING, PRIVACY EN HET RECHT OP POLITIEKE DISSIDENTIE NIET VERDEDIGD.
Privécommunicatie staat onder steeds verdergaand regelgevend toezicht, EU-instellingen grijpen steeds dieper in de online politieke informatieruimte in, en er zijn zelfs zorgen ontstaan over mensen die bankdiensten verliezen vanwege hun politieke of levensbeschouwelijke overtuigingen.
En uw antwoord op al deze mislukkingen is méér macht voor Brussel?!
Ons antwoord is NEE.
EUROPA IS NIET DE EUROPESE UNIE
In uw hele toespraak sprak u herhaaldelijk alsof Europa en de Europese Unie hetzelfde zijn.
Dat zijn ze niet.
Europa is ouder dan de EU en oneindig veel groter dan haar instellingen.
Een Tsjech die Tsjechische soevereiniteit eist, is Europeaan. Een Fransman die Franse soevereiniteit eist, is Europeaan. Een Nederlandse kiezer die NEE zegt tegen verdere integratie, is Europeaan.
Verzet tegen uw politieke project is geen verzet tegen Europa.
Na bijna zeven jaar onder uw voorzitterschap beschreef u de crises van de Europese Unie, haar verdeeldheid, economische moeilijkheden, veiligheidsdreigingen en verlies van vertrouwen — maar nergens vroeg u zich serieus af welke verantwoordelijkheid uw eigen Commissie draagt voor de toestand van de Unie die u leidt.
Leiderschap vereist verantwoordelijkheid.
U vraagt ons om nog meer bevoegdheden en de macht om beslissingen te nemen.
Ons antwoord is niet alleen dat wij u er geen meer zullen geven.
Wij nemen de bevoegdheden terug die in het verleden door ons en onze staten aan de Europese Unie zijn overgedragen.
Soevereiniteit behoort aan de mensen. Macht komt van hen — niet van Brussel. Wat de mensen hebben toevertrouwd, kunnen zij ook terugnemen.
Daarom verwerpen wij elke verdere overdracht van politieke bevoegdheden van de Europese naties aan de Europese Unie en eisen wij reeds overgedragen bevoegdheden terug naar het niveau waar soevereiniteit thuishoort: bij de mensen en hun staten.
U vroeg de Europeanen om een antwoord.
Ons antwoord is NEE.
U wilde weten of u onze harten nog hebt.
Die hebt u niet.
U vraagt om meer macht.
Wij weigeren.
En wij nemen de onze terug.
Na bijna zeven jaar als voorzitter van de Europese Commissie is de toestand van de Unie ook het resultaat van uw leiderschap.
Volgens de verdragen van de Europese Unie heeft het Europees Parlement de bevoegdheid de Europese Commissie tot aftreden te dwingen.
Het heeft nagelaten die verantwoordelijkheid uit te oefenen.
Politieke macht behoort uiteindelijk aan de mensen. Wanneer hun vertegenwoordigers degenen die macht uitoefenen niet ter verantwoording roepen, moeten de mensen zelf spreken.
Dus spreken wij.
U hebt ons vertrouwen verloren.
U hebt ons respect verloren.
En in de ogen van de mensen wier werk en belastingen de instellingen die u leidt in stand houden, hebt u alle politieke autoriteit verloren die u ooit had.
Wij hebben uw beoordeling gehoord.
Wij hebben uw staat van dienst gezien.
Onze conclusie is: